Internationale Vrouwendag: waarom systemen bang zijn voor vrouwen die patronen zien

8 maart: Systemen zijn niet bang voor krachtige vrouwen. Ze zijn bang voor vrouwen die patronen zien. 

Internationale Vrouwendag op 8 maart ontstond uit protest van vrouwen die stemrecht, betere arbeidsomstandigheden en politieke invloed eisten. Deze dag lijkt een viering van vrouwen, maar historisch gezien was het iets anders. 

Het begon met vrouwen die iets deden waar systemen nooit zo van houden… 

Ze zeiden hardop wat er niet klopte. 

Niet netjes verpakt in mooie woorden, of afgestemd op wat algemeen geaccepteerd is. 

Maar gewoon duidelijk zonder er ‘zachte’ doekjes om te winden. 

Systemen zijn zelden bang voor sterke vrouwen. 

Niet voor slimme vrouwen of succesvolle vrouwen. 

Waar systemen wél nerveus van worden, is de vrouw die het patroon doorziet. De vrouw die doorheeft wanneer woorden iets anders betekenen dan ze lijken. 

Wanneer regels vooral bedoeld zijn om gedrag te sturen. Wanneer “zo hoort het” eigenlijk betekent: stel geen vragen. 

Want op het moment dat iemand het patroon ziet, de ‘dots connect’ en het hardop benoemt, valt het verhaal ineens uit elkaar. 

En precies daar begint echte zichtbaarheid. 

Even terug naar waarom Internationale Vrouwendag ooit begon...

De vrouwen die systemen durfden bevragen

Internationale Vrouwendag begon dus niet met empowerment-quotes. Het begon met vrouwen die het zat waren. 

• Clara Zetkin stelde in 1910 voor om een Internationale Vrouwendag te organiseren zodat vrouwen wereldwijd druk konden uitoefenen voor stemrecht en betere arbeidsomstandigheden. 
• Emmeline Pankhurst leidde de Britse suffragettes. Hun motto was simpel: “Deeds, not words.” Ze werden gearresteerd, gingen in hongerstaking en dwongen uiteindelijk politieke verandering af. 
• En op 8 maart 1917 begonnen vrouwelijke textielarbeidsters in Petrograd een staking voor “brood en vrede”. Die actie groeide uit tot een massale opstand die de February Revolution in gang zette. 

Dat waren de vrouwen waar deze dag ooit voor bedoeld was. 

Niet vrouwen die vooral zichtbaar wilden zijn. Maar vrouwen die zich uitspraken voor iets dat groter was dan henzelf. 

Stemrecht, arbeidsrechten, onderwijs, juridische gelijkheid, betere werkomstandigheden. Dingen die vrouwen raakten.

 Ze wilden niet alleen zelf vooruit, maar dat alle vrouwen een stem kregen. Daarom spraken ze uit wat er werkelijk speelde. 

Misschien is dit wel de echte betekenis van 8 maart

Niet in het vieren dat vrouwen krachtig zijn, want dat wisten die vrouwen honderd jaar geleden natuurlijk ook al. 

De vraag is eerder: 

Wat gebeurt er als meer vrouwen zeggen wat ze werkelijk zien, zeggen wat ze werkelijk bedoelen… 

Als ze stoppen met hun woorden aanpassen voordat ze hun mond opendoen...

Want op dat moment verandert er iets. 

Voor henzelf en de wereld om hen heen. 

Misschien begint dat wel bij iets veel persoonlijkers:

begrijpen welke stemmen er in jezelf spreken.

(De 12 interne vrouwenstemmen waar Carl Jung over schreef.)

Veel zichtbaarheid begint als marketing 

Maar er komt een moment waarop iemand besluit zich niet langer in te houden. 

“Vanaf hier zeg ik wat ik werkelijk zie.” 

Dan wordt zichtbaarheid geen marketing meer. Dan wordt het positie innemen. 

Koers bepalen en invloed hebben. 

En daar worden systemen vaak een beetje ongemakkelijk. Omdat helderheid moeilijk te sturen is. 

Wie ziet wat er speelt, zegt wat ze bedoelt en vraagt om wat ze werkelijk wil, past niet zo makkelijk meer in een verhaal dat door iemand anders is geschreven. 

Internationale Vrouwendag is ook voor jou en moedigt je aan 

om vanaf vandaag uit te spreken wat je werkelijk te vertellen hebt.