Een vlecht van heilig gras
Boeken
Linda Thuijs
Boeken
07/13/2026
3 min
0

Gewoon, het gevaarlijkste woord dat er bestaat

07/13/2026
3 min
0

Een jaar lang lag het op mijn nachtkastje

naast mijn leesbril en koperen waterfles.

En telkens als ik erin ging lezen

nam ze me mee het bos in,

de velden over en de wateren door.


Ze liet me ruiken, ervaren en door haar ogen  kijken.

en nam me mee in haar verwondering en levenservaringen

Het boek staat bol van plantenkennis,

wijsheid, inzichten en wetenschappelijke achtergrondinformatie


En in alle verhalen vertelt ze vol respect en passie

over de kennis van de oorspronkelijke bewoners van Noord- Amerika.


Een boek dat je niet in één keer wilt uitlezen

Linda Thuijs op strand leest boek Een vlecht van heilig grasGeen opsommingen van droge feiten,

maar verhalend en zo boeiend geschreven

dat je het het liefst in een keer uit wil lezen.


Maar zoals je een glas goede wijn ook niet in een keer achterover klokt

nipte ik ook zorgvuldig en vol aandacht aan de bladzijden in haar boek.


Een vlecht van heilig gras

Ik heb het over  Een vlecht van heilig gras van Robin Wall Kimmerer.

Deze week lees ik de laatste hoofdstukken op een rustig strand in Italië.


Alle verhalen gaan over de natuur. Maar eigenlijk ook weer niet.

Het gaat over hoe je door anders te kijken,

je  bewuster wordt van de schoonheid,

de waarde en de lessen die overal om ons heen aanwezig zijn…


...totdat "gewoon" ineens niet meer bestaat


He-le-maal mijn ding dus. 😁


Het boek bevat te veel mooie verhalen om hier allemaal te beschrijven

(dus ga het vooral zelf lezen 😉),

maar ik pak er twee uit

waarin ik direct mijn eigen manier van waarnemen herkende.


Lily's Dictionary

In Lily's Dictionary leert een meisje de wereld om haar heen steeds beter kennen.

Wat eerst nog gewoon 'een boom' of 'een bloem' was,

krijgt langzaam een eigen naam en eigenschappen.

Een groene massa verandert in een wereld vol verschillen en betekenissen,

Een plant wordt een individu met een eigen identiteit.


Het doel is verbondenheid, want je beschermt gemakkelijker wat je kent.


Learning the Grammar of Animacy

In Learning the Grammar of Animacy (de grammatica van levendigheid )

onderzoekt R.K. Kimmerer hoe taal onze manier van kijken vormt.

In sommige talen zijn bomen, planten en rivieren geen 'dingen'

maar levende wezens. En hoe we kijken,

bepaalt weer hoe we omgaan met die wezens en de wereld om ons heen.


🍀 Wanneer iets een object, een ‘het’ wordt, wordt het gemakkelijker om het te gebruiken of uit te buiten.

🍀 Wanneer iets als levend wordt ervaren, hebben we er eerder respect voor en zijn we eerder geneigd tot wederkerigheid.


Het was er al die tijd al

De rode draad die ik eruit haalde, is dat aandacht verschil zichtbaar maakt. De rol. De bijdrage. De plek in het geheel.

En dat de wereld niet waardevoller wordt doordat wij haar beter begrijpen. Wij worden ons alleen bewuster van er al was.

Dat sluit mooi aan bij een analyse van LitCharts, waarin wordt beschreven dat Kimmerers wetenschap niet draait om het ontdekken van iets nieuws, maar om het leren luisteren naar en vertalen van kennis die al aanwezig is.


Het was er al die tijd al.

🌿


Dit geldt natuurlijk niet alleen voor planten en bomen

Waarom zou dit bij mensen anders werken?


Met nog wat zand tussen de laatste pagina’s sla ik het boek dicht.

En terwijl ik het heldere zoute water inloop

spelen deze drie vragen door mn hoofd:


🌿 Hoe goed ken jij jezelf? Niet de versie die je over jezelf bent gaan geloven, maar die met je eigen aard-igheden?

🌿 Welke kwaliteiten of talenten heb je misschien al die tijd als 'gewoon' beschouwd, terwijl juist daar jouw waarde ligt?

🌿 Hoe zou je leven veranderen als je jezelf niet langer ziet als een label,

maar als een mens met een eigen plek, waarde en bijdrage?


Waarom "gewoon" zo'n gevaarlijk woord is

Daarom denk ik dat ‘gewoon’ één van de gevaarlijkste woorden is die er bestaan.

Gewoon een boom, plant, of een insect.

Gewoon een talent, gewoon onzeker of een andere eigenschap.


Want zodra iets ‘gewoon’ wordt…

verdwijnt de relatie, de verwondering en

vergeten we de waarde die er al die tijd al was.





Vind je dit interessant? 

Ik neem je graag mee in andere boeken die mij raakten.

Geen klassieke boekrecensies., maar boeken die mijn manier van kijken hebben verdiept, bevestigd of verrijkt. Boeken over natuur, bomen, ecologie, missie, persoonlijke ontwikkeling en de relatie tussen mens en landschap.


Reacties