‘Verbinding is de energie die ontstaat tussen mensen wanneer ze zich gezien, gehoord en gewaardeerd voelen.’ – Brené Brown
Het is een zin die je vaak tegenkomt in de wereld van persoonlijke ontwikkeling en bewust ondernemen.
En die voel ik meteen.
In die wereld hoor ik ook vaak:
- we doen het niet voor ego
- we hoeven geen credits
- we zijn er om elkaar te helpen
En ook daar zit absoluut iets moois in.
- Een verlangen naar gelijkwaardigheid.
- Naar samenwerken zonder hiërarchie of competitie.
- Zonder verwachtingen of tegenprestaties elkaars impact vergroten
en daarmee samen de wereld een stukje mooier maken.
Tegelijkertijd kwam er een aantal vragen bij me op:
Als het gaat om samenwerken…
- Waar ligt de grens tussen geen ego centraal stellen en jezelf op de achtergrond plaatsen?
- Is er überhaupt sprake van Verbinding wanneer niet zichtbaar is wie wat bijdraagt?
Wanneer verbinding iets anders wordt
Voor mij werd dat zichtbaar in een situatie
waarin samenwerking, eigenaarschap en erkenning uit balans raakten.
Er ontbrak iets heel belangrijks:
zichtbaarheid van wat van wie is.
Misschien herken je ook zo’n moment…
Je bent bijvoorbeeld vanaf het begin betrokken bij het proces.
Je wordt gevraagd voor overleg, voor input, voor richting.
Je denkt mee. Je draagt bij...
en al snel vormen de onderdelen het geheel van een fantastisch plan.
Maar naar buiten toe is niet zichtbaar. wat jij hebt ingebracht,
jouw bijdrage wordt niet benoemd.
Het verhaal wordt verteld vanuit één perspectief.
Alsof alles daar is ontstaan.
En dan verandert er iets in jezelf
Het begint klein.
Een gevoel.
Een gedachte die even langskomt:
Huh? klopt dit nog voor mij?
En vaak doe je daar niets mee.
of maar half.
- Omdat je betrokken bent en wil dat het werkt.
- Omdat je gelooft in wat er gebouwd wordt
- Omdat je denkt dat jij het misschien niet goed hebt begrepen.
- Omdat je de verbinding belangrijk vindt.
- Omdat je niet degene wilt zijn die moeilijk doet
Tot het moment je je realiseert dat je écht over je eigen grens gaat.
Misschien zelfs al te vaak en veel te ver.
Want van binnen speelt er allang iets anders
👉 Ik wist het eigenlijk al; dit is niet meer gelijkwaardig.
👉 Ik voelde het vanaf het begin.
👉 En toch deed ik er niets mee.
Grenzen en integriteit in samenwerking
Verbinding vraagt niet alleen om openheid en eerlijkheid,
Het vraagt ook duidelijkheid over je grenzen.
Grenzen geven richting aan wat voor jou klopt.
Ze bewaken je waarden en integriteit.
En integriteit betekent dat je handelt in lijn met wat je van binnen voelt.
Ook wanneer dat spannend is.
Dat is Doen wat Klopt! (👉 Wandershop - link invoegen)
Zonder grenzen is er geen gelijkwaardigheid in samenwerking.
Dan ga je meebewegen. Aanpassen. Inslikken.
En laat je dingen gebeuren die niet kloppen.
Ego of eigenaarschap?
En hier ontstond voor mij de verwarring;
- Als zichtbaarheid wordt gekoppeld aan ego.
- Als het benoemen van je bijdrage voelt als opscheppen.
- Als erkenning vragen wordt gezien als behoefte aan bevestiging… of applaus.
Als wordt gezegd:
“we doen dit niet voor ego, dus elkaar of ieders bijdrage benoemen is niet nodig.”
Maar volgens mij is dit het verschil:
Ego heeft te maken met jezelf groter maken ten koste van een ander.
Eigenaarschap gaat over helder staan voor wat van jou is.
Die twee worden nog weleens door elkaar gehaald.
Waarom erkenning essentieel is voor verbinding
Als we teruggaan naar de woorden van Brené Brown:
verbinding ontstaat wanneer mensen zich gezien, gehoord en gewaardeerd voelen.
Dan betekent dat ook:
-dat ieders bijdrage zichtbaar is
-dat wat van wie is, benoemd wordt
-dat er duidelijkheid is over ieders rol
Wat mij betreft zó vanzelfsprekend!
Luisteren naar je intuïtie
Wat mij hierin opnieuw duidelijk werd
maar in dit proces meerdere keren genegeerd heb…
👉 Mijn eerste gevoel klopt bijna altijd
👉 Ook als ik het achter elkaar weg redeneer.
Het moment waarop iets in je zegt: hier klopt iets niet.
Doe het niet af als onbelangrijk,
want dat gevoel is je zgn. richtinggever.
En stel jezelf vervolgens de vraag:
Welke keuze maak ik om het - voor mij - wel kloppend te maken?
Waardevolle les van Brene Brown
En ook hier heeft Brene nog wat interessants toe te voegen:
Clear is kind. Unclear is unkind
Als je wilt dat het verandert, heb je je - tegen de juiste persoon -
uit te spreken en/of zelf in actie te komen.
Jezelf klein houden maakt het alleen maar erger
en leidt onherroepelijk tot het afnemen van vertrouwen en betrokkenheid.
Dát is voor mij bewust ondernemen.
Dát voelt zuiver en fair.
En dat begint bij doen wat je allang weet.
Gaat dit ook over jou?
Je hoeft dus niet méér te begrijpen of te leren
Je hoeft alleen maar te besluiten om het te doen.
Dat is precies waar mijn (korte) wandershop Doen wat Klopt over gaat.
En omdat dit thema zo raakt aan wat ik hier deel,
stel ik ‘m tijdelijk gratis beschikbaar.
Je kunt hier meedoen: 👉 DIRECT TOEGANG